her zaman imkansizlari istedigimi biliyorum. biliyorum da yine de vazgecemiyorum.
önce hangisinden baslasam bilmiyorum. sensizligimden mi,
yalnizligimdan mi, yoksa bugulu gözlerimden mi?
hep kolay gibi gelirdi yalnizlik, tatmamistim ki! hep kolay gibi gelirdi
unutmak, asık olmamistim ki! oysa sen son nefesim.                                                          
oysa sen öyle acimasiz ögrettin ki bunlari... oysa sen öyle yalniz biraktin ki....
önce gözlerin gecti gözlerimden cigliklarla dolu o yolda. sonra ellerin
gitti ellerimden bir saniyelik kisa bir zamanda. sonra... sonrasi yok, sen
gittin iste. ılk o gün kanadimin kirikligini hissettim ve o durmadan

                        
kanayan korkunc yarayi. nerde yikamali, nasil kurtulmali?...                  
bir zamanlar beni cok sık arardin son nefesim. sesimi duyunca
rahatladigini söylerdin. sonra... sonra birden sustun yeminli gibi.
telefonum calmaz oldu. bataryasi artik on günde anca bitiyor. su koca
kalabaligin icinde öyle yalniz, oyle sensizim ki; hicbir kelime anlatmaya
yetmiyor. odam sensiz sessiz. odam sensiz soguk. odama günes vurmuyor.
odama huzun hakim. odama kasvet...
iste!... imkansiz mi, al iste... beni sevmen imkansiz. seni sevdigim
gibi sevmen, deli gibi özlemen imkansiz iste...                                                           
sensiz olmuyormus son nefesim. sensiz olmuyormus bu hayat. sensiz
olmuyormus bu nefes. anladim, ama biraz gec kaldim. önceleri dedim ya,
önceleri bicak saplanmiyordu sirtima. önceleri serseri kursunlar
mayalamiyordu gecelerimi. önceleri öyleydi... ve birde sonralari var ne
yazik ki..                    
gözlerimde dans eden, ha akti ha akacak derken yagmur gibi inen yaslar var              
artik. gözlerimde sen, gözlerimde kan, gözlerimde hasret... yagmur
ormanlarini aratmiyor gözlerim. gece cakan simsekler misali, sagnak     
yagmur gibi gözlerim...
ve sen son nefesim. ve sen yine yoksun...